فریدون مشیری ُشهریار و سهیل محمودی

خبر به دورترین نقطه جهان برسد

نخواست او به من خسته بی گمان برسد

شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت

کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد

چه می کنی که اگر او را خواستی یک عمر

به راحتی کسی از راه ناگهان برسد

رها کنی برود از دلت جدا باشد

به آنکه دوست ترش داشته به آن برسد

رها کنی بروند تا دو پرنده شوند

خبر به دورترین نقطه جهان برسد

گلایه ای نکنی و بغض خویش را بخوری

که هق هق تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند که نه...!!!نفرین نمی کنم که مباد

به او که عاشق او بودم زیان برسد

خدا کند که فقط این عشق از سرم برود

خدا کند که فقط آن زمان برسد...!!!!!

بر پیکر تکیده ی احساسم با تیغ زبانت

                                                           زخم می زنی

تو قلب کوچک و بی پناهم را زیر گام های سنگین سخنانت

                                                                                  له می کنی

و من پناهی جز خلوت شب هایم با او - یگانه ی هستی - نمی یابم

تا چند زجور کلامت

                                  در پستوی کوچک تنهایی خود

                                                                           پنهان شوم

و تا کی زخم سخنت را بر تن رنجور احساسم

                                                                         تحمل کنم ؟

این فرسوده ی خسته ی همیشه تنها

من تو را مي خواهم

تا كه پرواز كنم

اوج اين خاطره را ساز كنم

خانه ي كهنه ي دل را

                               به تو نوساز كنم

سفر عشق بدين گونه

                                من آغاز كنم

بال پرواز خودم باز كنم

                                 با تو پرواز كنم